David Bailey (1938):

 

18 Αυγούστου 1965. Η Κατρίν Ντενέβ με μαύρο νυφικό και ο φωτογράφος Ντέιβιντ Μπέιλι την ημέρα του γάμου τους, έξω από την εκκλησία του St Pancras στο Λονδίνο 

Ο Ντέιβιντ Ρόιστον Μπέιλι είναι Άγγλος φωτογράφος και σκηνοθέτης, περισσότερο γνωστός για τη φωτογραφία μόδας και τα πορτρέτα του, καθώς και για τον ρόλο του στη διαμόρφωση της εικόνας της δεκαετίας του '60 Swinging. Ο Μπέιλι έχει επίσης σκηνοθετήσει αρκετές τηλεοπτικές διαφημίσεις και ντοκιμαντέρ.

Κώστας Περδίκης: Ο ποδηλάτης

 

Ζαχάρω,1956.

Ένα παιδί ποδηλατεί χαμογελώντας προς τον φωτογραφικό φακό.

Βρίσκεται λίγα μέτρα πιο κάτω από το σημερινό σταυροδρόμι και το φανάρι.

Μόλις έχει προσπεράσει τον μεγάλο πλάτανο, το Ηρώον και το Ζαχαραίικο πηγάδι, με το δροσερό και εύγευστο νερό του.

Πίσω του, δεξιά, το κτίριο της Ηλεκτρικής, που φώτιζε με ρεύμα, "110 συνεχές",την πόλης μας πριν τη ΔΕΗ.

Απέναντι, αριστερά, η ταβέρνα της Καπριάναινας, όπου για δύο χρονιές παίρναμε, πριν το σχολείο, το πρωινό μας.

Ήταν από τη βοήθεια της UNRRA και αποτελείτο από γάλα σκόνης και κίτρινο τυρί.

Στο βάθος τα σπίτια της αγοράς όπως περίπου σώζονται μέχρι σήμερα.

Ο κεντρικός μας δρόμος ακόμη με χώμα και πέτρες.

Ο άλλος, ο Εθνικός, θα "περάσει"λίγα χρόνια αργότερα.

Υ.Γ.

Η παρούσα δημοσίευση ας θεωρηθεί σαν ένα μνημόσυνο για τον γελαστό ποδηλάτη, τον Βασίλη Πετρόπουλο…

(Η φωτογραφία είναι ευγενική παραχώρηση της Λίτσας Πετροπούλου).

Κώστας Περδίκης:

Συντροφιά με τα κρινάκια της μάνας μας θα περάσουμε

κι αυτό το καλοκαίρι...

 

Βόρειο Σέλας:

 

Πηγή: Protagon

Κώστας Περδίκης: Καϊάφας

 Μνήμες από τα παλιά...

Ανατολικά του μικρού σταθμού του τραίνου, κάθετα με τις γραμμές, ξεκίναγε ένα  τσιμεντένιο δρομάκι, που περνώντας ανάμεσα από πανύψηλες κουκουναριές, έφτανε μέχρι την αρχή της λίμνης.

Στο πλάι του δρομίσκου, πέντε-έξι φτωχικοί άνθρωποι, απ’ αυτούς που ζούσαν γύρω από τη λίμνη, μόστραραν  και πούλαγαν την πραμάτεια τους.

Ήσαν εκείνα τα περίτεχνα καλαθάκια και πανέρια, διαφόρων τύπων και μεγεθών.

Τα έπλεκαν οι ίδιοι, πραγματικοί καλλιτέχνες, από ξεφλουδισμένες,  άσπρες,  βέργες λυγαριάς.

Γίνονταν ανάρπαστα από τους ‘’λουόμενους’’ και μάλιστα πολλές κυρίες τα κρατούσαν στις βόλτες τους, σαν ένα βολικό είδος τσάντας… 

 

Το ''Βυζάντιο":

                            

 και ο Μπάμπης...

                                 

                           

Στην πλατεια Κολωνακιου στο «Βυζάντιο» σύχναζαν όλοι οι σημαντικοί πολιτικοί και όλα τα ανερχόμενα αστεράκια του θεάτρου και της μουσικής. Εκεί μεγαλουργούσε και ο Μπάμπης, ο ιδιότυπος μετρ του μαγαζιού. Αεικίνητος μέσα στο μαύρο παντελόνι και το μπορντό σακάκι του ο Μπάμπης, όλα ήθελε να τα ελέγχει. Έτσι έτρεχε εδώ έτρεχε εκεί, 1,70 ύψος άνθρωπος. Με σπάνιο ύφος, με ίσιο περιποιημένο μαλλί κι ένα παπιγιόν μεγάλο σαν προπέλα έκανε πάντα εντύπωση. Κοντά σε όλα τα προσόντα του ήταν και μέγας ψυχολόγος. Κάθε φορά έβλεπε στα μάτια τους πελάτες κι ήξερε αμέσως πώς να τους φερθεί. – τι θα πάρετε παρακαλώ, Καρέζη, Λάσκαρη ή Βουγιουκλάκη; – τίποτα άλλο δεν διαθέτει το κατάστημα; – πως πως έχουμε και Μπάρκουλη και Αλεξανδράκη Σκίτσο: Τηλέμαχος Ρομπάκης Η δράση του ξεκινούσε συνήθως μετά τα μεσάνυχτα. Τέτοια ώρα η Αθήνα γινόταν πιο γλυκιά και πιο χιουμορίστρια. Τέτοια ώρα έρχονταν και τ’ αστεράκια να κάνουν τις δημόσιες σχέσεις και να φάνε τη σοκολατίνα τους. Ο Μπάμπης ήξερε να τα διαφημίζει και να τ΄ ανεβάζει στον έβδομο ουρανό. Μέσα από τους πολλούς πελάτες του «Βυζαντίου» ξεχώριζε η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Μόλις τελείωνε την παράσταση η πρωταγωνίστρια ανέβαινε στο «Βυζάντιο» να φάει το γλυκό της. Πιο πολύ όμως αδημονούσε να πειράξει το σπιρτόζο μετρ. -Μπάμπη γρήγορα ένα Βουγιουκλάκη περιποιημένο -πρώτη φορά βλέπω γατούλα με τη ροζ μυτούλα να τρώει τόσα γλυκά. – να ‘χει και γαρνιτούρα εκείνο το φρούτο. – θα ‘χει και ρίκοκο βερύκοκο και πετροκέρασο – κι ύστερα μου λες πως δεν κάνεις για θέατρο. Την άλλη σεζόν θα σε πάρω στον θίασό μου – και στον δικό μου ποιος θα παίζει;...