Κώστας Περδίκης: Βραχύ σχόλιο για το βιβλίο ‘’Ο Πύργος του Καϊάφα’’ του Νίκου Αλεξανδρόπουλου

 

Ο συμμαθητής μου Νίκος Αλεξανδρόπουλος, ο συγγραφέας του βιβλίου ‘’Ο Πύργος του Καϊάφα’’, είναι Αρχιτέκτονας και όχι Ιστορικός.

Το βιβλίο του, όμως, είναι το αποτέλεσμα και ο καρπός της αγάπης του για την Ιστορία και της επίπονης και μακροχρόνιας έρευνάς του για τους πλείστους όσους αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία, κατά κύριο λόγο, του τόπου μας, δηλαδή της περιοχής που ορίζεται στα βόρεια από τον Αλφειό, στα Νότια από τη Νέδα, στα ανατολικά από τη Μίνθη και το Λύκαιο όρος και δυτικά από το Ιόνιο πέλαγος.

Συσχετίζει όμως την παραπάνω περιοχή και τα γεγονότα, που έλαβαν χώρα σ’ αυτήν και με άλλες πόλεις και τοποθεσίες της Πελοποννήσου, αλλά και του υπόλοιπου Ελλαδικού χώρου.

Η σφοδρή επιθυμία και επιδίωξη του συγγραφέα είναι να αναδείξει στο ευρύ κοινό τη μεγάλη ιστορία και τη συμβολή του τόπου μας στη εξέλιξη του Ελληνικού πολιτισμού, που είναι τόσο σημαντική, αλλά και σχεδόν άγνωστη.

Βλέπετε η λάμψη της γειτονικής μας Ολυμπίας είναι κυρίαρχη και κατά κάποιο τρόπο ‘’κλέβει’’και  βάζει σε δεύτερη μοίρα την αξία των υπολοίπων αρχαιολογικών ευρημάτων και την ιστορία τους.

Τα λεγόμενα ιστορικά μυθιστορήματα είναι ένα λογοτεχνικό είδος πολύ αγαπητό στους αναγνώστες τους, γιατί συνδυάζει ιστορικά στοιχεία με μυθοπλασία. Η τριλογία του μακαρίτη Νίκου Θέμελη είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα  της κατηγορίας αυτής.

Το βιβλίο του ο συγγραφέας το χαρακτηρίζει κι αυτός ως ιστορικό μυθιστόρημα. Συγκροτείται από 23 μεγάλα κεφάλαια, 5 παραρτήματα, λεξιλόγιο και βιβλιογραφία. Είναι πολυσέλιδο, 576 σελίδων, και διατρέχει το χρονικό διάστημα από την προΟμηρική Ερατεινή Αρήνη  μέχρι το 1912, τη δημιουργία της νέας Ελλάδας.

Αρχίζει με τους προΟμηρικούς χρόνους, συνεχίζει με τους Ιστορικούς  και ακολουθούν τα χρόνια του Μ. Αλεξάνδρου, η Ρωμαϊκή κυριαρχία, η Φραγκοκρατία, η Ενετοκρατία, η Τουρκοκρατία, η επανάσταση του 1821 κ.λ.π. φτάνοντας μέχρι το 1912.

Απ΄ όλες αυτές τις ιστορικές περιόδους ο συγγραφέας επιλέγει και αντλεί από την υπάρχουσα πλούσια βιβλιογραφία στοιχεία και αναφορές, που αφορούν ή σχετίζονται με τον τόπο μας.

Το κάθε κεφάλαιο μπορεί να διαβαστεί ξεχωριστά, κάνοντας έτσι πιο ξεκούραστη την ανάγνωση του βιβλίου, δεδομένου άλλωστε ότι τα κεφάλαια συσχετίζονται μεταξύ τους καθώς το ένα διαδέχεται το άλλο.

Στο κάθε κεφάλαιο, π.χ. για τον Καϊάφα,  ο συγγραφέας, αρχίζοντας, παραθέτει τα ιστορικά στοιχεία που βρήκε με την έρευνά του και αφορούν το θέμα του και μετά βάζει ένα ‘’πρόσωπο’’ όπως ο ‘’Πελασγός’’ να εξιστορεί γεγονότα, συνήθειες, τρόπο ζωής, περιπέτειες κ.λ.π., που βασίζονται μεν σε ιστορικά δεδομένα, αλλά είναι απότοκα της καλπάζουσας φαντασίας του συγγραφέα.

Σε άλλα κεφάλαια ο ίδιος ο συγγραφέας, αφού έχει διαβάσει την ιστορία, που αφορά ας πούμε το Πριγκιπάτο του Μοριά, γίνεται ο ίδιος παραμυθάς ή μυθοπλάστης, όπως προτιμάτε, και παραθέτει ζωντανές εικόνες και περιγραφές από τη ζωή και τις συνήθειες των τότε κατοίκων, αλλά και προσώπων που πέρασαν από τα μέρη μας, από τον στρατηγό και ιστορικό Ξενοφώντα, την πριγκίπισσα Ιζαμπώ, τον Γονδεφρείδο Βιλεαρδουίνο, τον Στράβωνα, τον Παυσανία κ.ά..

Κατορθώνει έτσι, χρησιμοποιώντας μια πλούσια γλώσσα με πολλές ιδιωματικές λέξεις, τα γραφόμενά του να είναι ζωντανά και ελκυστικά. Ο αναγνώστης διαβάζοντάς τα  μεταφέρεται και ο ίδιος, νοερά, στις διάφορες τοποθεσίες, σε διάφορες  χρονικές στιγμές συμμετέχοντας και αυτός σε συζητήσεις, γεύματα, περιπέτειες, νίκες και ήττες.

Μη έχοντας προλάβει να διαβάσω λεπτομερώς το βιβλίο, περιορίζομαι να εκφράσω την πρώτη εντύπωση και την αύρα που ένιωσα διατρέχοντάς το και, αν θέλετε, τη γνώμη μου γι αυτό.

Πρόκειται, νομίζω, για ένα σημαντικό βιβλίο, που αξίζει να διαβαστεί όχι μόνον από τους άμεσα σχετιζόμενους  με τον ευρύ γεωγραφικό τόπο που αναφέρεται, αλλά και απ΄ όσους αγαπούν και ενδιαφέρονται να πληροφορηθούν όσο γίνεται περισσότερο για τη διαχρονική εξέλιξη του πολιτισμού μας.

Τελειώνοντας, θέλω να ευχηθώ, το βιβλίο να έχει καλή πορεία και πολλούς, πολλούς αναγνώστες. Τέτοια βιβλία για να γραφούν απαιτούν αφοσίωση, μακροχρόνια έρευνα και μόχθο, που ο Νίκος Αλεξανδρόπουλος τα διέθεσες απλόχερα.