Κώστας Περδίκης:

 

Η συναυλία

 

1974, ένα χρόνο μετά τη πτώση της χούντας.

 Ο Μίκης Θεοδωράκης δίνει την πρώτη του συναυλία   στο γήπεδο  Καραϊσκάκη.

Στις κατάμεστες κερκίδες του σταδίου παρόντες, εγώ με τον Γιώργο Δαϊκο..

Τι πανηγύρι ήταν αυτό, τι χαρά,τι ενθουσιασμός, πώς νοιώθαμε εκείνη τη βραδιά.

Πρωτόγνωρα συναισθήματα και βιώματα.

Ο πανύψηλος  Μίκης, ολόμαυρα ντυμένος, με τα τεράστια χέρια του, ανοιχτά σαν φτερούγες , διευθύνει και τραγουδάει:  "τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις", "η ζωή τραβάει την ανηφόρα".

Μαζί του ο Γιώργος  Νταλάρας, ο Νίκος Ξυλούρης , η Μαρία Φαραντούρη, ο Πέτρος Πανδής, ο Αντώνης Καλογιάννης, και άλλοι τραγουδούν: " ένα το χελιδόνι", "το γελαστό παιδί".

Ο κόσμος στις κερκίδες βράζει, όρθιοι όλοι τραγουδούν μαζί, δεν κρατιούνται.

Αρχίζουν να σκαρφαλώνουν στα ψηλά κάγκελα του σταδίου και να μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο, για να είναι πιο κοντά στην ορχήστρα.

-Πάμε να μπούμε μέσα, ακούω τον Γιώργο.

Σκαρφαλώνει σχετικά εύκολα τα κάγκελα και πέφτει στο χορτάρι.

-Έλα, μου φωνάζει, εύκολο είναι.

Εμένα μου φαίνεται πολύ δύσκολο, το επιχειρώ όμως και βρίσκομαι κι εγώ στον αγωνιστικό χώρο.

Καθόμαστε όλοι γύρω από την ορχήστρα, στο γρασίδι, και ζούμε από κοντά τη μαγεία της συναυλίας.

Μια στιγμή και ενώ ο ενθουσιασμός όλων μας είναι στα ύψη χάνεται ο ήχος και σβήνουν μερικά φώτα..

Αμηχανία και παγωμάρα.

Ο Μίκης παίρνει το μικρόφωνο και βροντοφωνάζει.

-Ορίστε φίλοι μου δολιοφθορά,  μας έκοψαν τα καλώδια, δεν θα τους περάσει όμως.

Ο κόσμος βρυχάται και κραυγάζει ,"δώστε τη χούντα στο λαό".

Οι τεχνικοί αποκαθιστούν τη βλάβη και η συναυλία ολοκληρώνεται χωρίς άλλο πρόβλημα.

Φεύγουμε γεμάτοι, νοιώθοντας τυχεροί γι’ αυτό που εκείνη τη βραδιά είχαμε ζήσει.

Ένα ιστορικό γεγονός, που έμελε να μείνει ζωντανό  στο μυαλό και στην καρδιά μας για πάντα…