Τάσος Γαλάτης (1937-2025): Ο Ζουρτσάνος ποιητής

Γεννήθηκα στο Αργοστόλι αλλά δεν έγινα Κεφαλλονίτης
δεν έχω τίποτα με τους Επτανήσιους μεγαλουσιάνους
και τους κόντιδες
εκτός από τον ιππότη Διονύσιο κόμητα Σολωμό·
άλλη αρχοντιά δεν έχω.
Εμένα η δική μου η σειρά κρατάει κάτω από τʼ αυλάκι
παρέμεινα σαν τους γονιούς μου βέρος Ζουρτσάνος
αν και δεν ξεκαθάρισα ποτέ ακριβώς Ζούρτσα τι θα πει.

Με γέννησαν η Ζούρτσα και το Αργοστόλι
μεγάλωσα στην Καλογραίζα και τους Ποδαράδες
έκανα δάσκαλος επάνω στα βουνά.

Θα ήθελα κι εγώ, σαν τον κύκνο της Μάντουας
να είχα τραγουδήσει βοσκούς, αγρούς και ήρωες
όπως, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο,
έθαλλαν τότε ακόμη
όταν άνοιγαν στο φως τα βρεφικά μου μάτια.

Δεν πρόλαβα
πάει καιρός που όλα τούτα πνίγηκαν
στο βόμβο και στους καπνούς της λεωφόρου.
Δεν έχω πια πατρίδα, δεν πιστεύω σε θεούς
ούτε γνωρίζω ακριβώς ποιος είμαι·
στο τέρας του καιρού
που μʼ έχει φυλακίσει στη σπηλιά του
σαν με ρωτάει απαντάω ανυπόκριτα Ούτις.

Ήμουν κι εγώ στην Καλογραίζα
τριγυρίζοντας ολημερίς στα λιγνιτωρυχεία και στα Τουρκοβούνια
εκεί που κατά τον Παυσανία υπήρχε ιερό του Δία
μα δεν το συναντήσαμε ποτέ κι ούτε μας ένοιαζε […]
Ήμουν κι εγώ στην Καλογραίζα
προτού γίνει Καλογρέζα […]
Στα χρόνια εκείνα του κατατρεγμού

Μα τότε ήταν αλλίως,
τότε ο θάνατος ήταν ακόμη ανύπαρκτος
κι ας έτρεχε ποτάμι το αίμα στα βουνά
κι ας στέναζαν οι φυλακές κι οι εξορίες
κι ας έφτασε το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης
το μήνυμα στην εκκλησία
πάνω που ο στεντόρειος Παπα-Στρατής
βγάζοντας τον Εσταυρωμένο
βοούσε το «σήμερον κρεμάται επί ξύλου»,
πως πάει, ο πατέρας μου σκοτώθηκε
στο άγριο μεκελλειό της Βαμβακούς
κι η μάνα μου γκρεμίστηκε λιπόθυμη απʼ το στασίδι.

Μοραΐτης την καταγωγή, από τη Ζούρτσα της Ολυμπίας, ο Τάσος Γαλάτης (Παπαδόπουλος) γεννήθηκε στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς τον Δεκέμβριο του 1937 και μεγάλωσε στην Καλογρέζα και στη Νέα Ιωνία. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε ως φιλόλογος στη Μέση Παιδεία σε διάφορα σχολεία του εσωτερικού και του εξωτερικού. Ποιήματά του δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στο περιοδικό «Πανσπουδαστική» (Απρίλιος του 1962). Έως σήμερα έχει εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές. Το 2006 τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο ποιήσεως. Ποιήματά του μεταφράστηκαν στα αγγλικά από τον Γιώργο Δανιήλ  George Thaniel.

Πηγή: Ποιείν

Νικολία Σαβράμη: ''Αιώνες παιδικής ηλικίας''

Η αγαπητή μας συμπολίτισσα Νικολία (Λίτσα) Σαβράμη, παιδίατρος, 

συνέγραψε και εξέδωσε το παρόν βιβλίο, ωθούμενη από το ενδιαφέρον της για την Ιστορία και το παιδί.

 

David Bailey (1938):

 

18 Αυγούστου 1965. Η Κατρίν Ντενέβ με μαύρο νυφικό και ο φωτογράφος Ντέιβιντ Μπέιλι την ημέρα του γάμου τους, έξω από την εκκλησία του St Pancras στο Λονδίνο 

Ο Ντέιβιντ Ρόιστον Μπέιλι είναι Άγγλος φωτογράφος και σκηνοθέτης, περισσότερο γνωστός για τη φωτογραφία μόδας και τα πορτρέτα του, καθώς και για τον ρόλο του στη διαμόρφωση της εικόνας της δεκαετίας του '60 Swinging. Ο Μπέιλι έχει επίσης σκηνοθετήσει αρκετές τηλεοπτικές διαφημίσεις και ντοκιμαντέρ.

Μάνος Ιωαννίδης:

 

Ο Μάνος Ιωαννίδης, με ρίζες από τη Μικρά Ασία και καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη, χαράζει τη δική του διαδρομή στο ελληνικό και διεθνές εικαστικό τοπίο, συνδυάζοντας ζωγραφική, χαρακτική και πειραματικά μέσα.

Έχει τιμηθεί με διεθνείς διακρίσεις, μεταξύ των οποίων την UNESCO (2022), το WBAF/G20 (2024), και το Who is Who International (2025). 

Πηγή: iefimerida.gr

Πέτρες από την Αίγινα και άλλες θάλασσες στο ατελιέ του Νίκου Νικολάου:

 Η έκθεση παρουσιάζεται στους χώρους του σπιτιού του Νίκου Νικολάου (1909 – 1986).

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες: Ηώ Αγγελή, Αλεξάνδρα Αθανασιάδη, Έλενα Βότση, Κατερίνα Γιάννακα, Βένια Δημητρακοπούλου, Ανδρέας Θεοδώρου, Νίκος Καλαφάτης, Μαριγώ Κάσση, Αγγελική Κλαυδιανού, Σπύρος Κόικας, Νεκτάριος Κοντοβράκης, Γιώργος Κόρδης, Τάσος Λιακόπουλος, Παναγιώτης Μαρίνης, Παναγιώτης Μπελντέκος, Ελένη Μυλωνά, Ανδρέας Νικολάου, Βασίλης Νικολάου, Χρίστος Παπαδάκης, Iris Papamarkou, Βαγγέλης Πολύζος, Βαγγέλης Ρήνας, Γιώργος Σκλάβαινας, Νίκος Σκλαβενίτης, Βάσω Τρίγκα, Θεοδώρα Χωραφά, Γιάννης Ψυχοπαίδης.

Πηγή: iefimerida

Κώστας Περδίκης:

 

Για τον Νίκο Γιαννίκο

 

Κατέβαινε , κάθε πρωί την κατηφόρα, από το καφενείο Μουσαμά προς την κάτω αγορά, για να κάνει τα ψώνια του.

Περπάταγε με αργά και πολύ προσεχτικά βήματα, για να μη σωριαστεί κάτω.

Γερασμένος, γύρω στα 90, αδυνατισμένος, με τα θεόστραβα πόδια του, το ένα σαν να ανοίγει παρένθεση και το άλλο να την κλείνει.

Όταν τον αντάμωνα πάντα τον χαιρέταγα.

Είχε παντρευτεί μια τρίτη μου ξαδέρφη, την Κατερίνα, και τον ένοιωθα συγγενή μου, έστω και μακρινό.

Άλλωστε είχα κι άλλο λόγο, ανήκαμε κατά κάποιο τρόπο και οι δυο στο ίδιο σινάφι, εκείνος εργάτης οικοδόμος κι εγώ πολιτικός μηχανικός.

-Τι κάνεις Νίκο, πώς τα πας;

-Πώς να τα πάω, δε βλέπεις κούτσα- κούτσα, γεράματα.

- Η ξαδέρφη μου τι κάνει, να της πεις χαιρετίσματα.

-Τι να κάνει κι αυτή, ίσα που στέκεται στα πόδια της.

Πιάναμε για λίγο την κουβέντα και γύριζε πολλά χρόνια πίσω, πάντα για να μου θυμίσει πόσο δύσκολη ήταν τότε η δουλειά του οικοδόμου σε σύγκριση με την τωρινή.

-Βλέπεις μου ’λεγε την οικοδομή απέναντι, την πρώτη της πλάκα τη ρίξαμε πέντε όλοι κι όλοι άνθρωποι.

-Εγώ με έναν ακόμη "σπάγαμε" και ετοιμάζαμε τα χαρμάνια του μπετού, με το φτυάρι, δυο άλλοι κουβάλαγαν με τις λάτες και ένας έστρωνε την πλάκα.

-Το λέω, τώρα, και δεν με πιστεύουν.

-Ήμουνα τότε νέο παλικάρι, δυνατό και με όρεξη για δουλειά.

-Όλες οι δουλειές ήσαν για μένα παιχνίδι, αλλά δες τώρα πως κατάντησα.

Πράγματι, ό, τι μου ’λεγε ήταν αλήθεια.

Τον θυμάμαι κι εγώ να δουλεύει ασταμάτητα στις οικοδομές ,να φορτώνει και να ξεφορτώνει φορτηγά, να μαζεύει τις ελιές του, να φροντίζει τα χωράφια του.

Δεν ήταν από τη πόλη μας, ήρθε από ένα κοντινό χωριό, παντρεύτηκε και πρόκοψε στο νέο τόπο.

Έχω γράψει ένα μικρό αφήγημα με τίτλο "Οικοδόμοι παλικάρια", τιμής  ένεκεν όλων εκείνων που με τη δύναμη του κορμιού τους, αλλά και της ψυχής τους βοήθησαν να ξαναφτιαχτούνε τα γκρεμισμένα σπίτια μας, μετά από τον μεγάλο σεισμό του ’65.

Τώρα, ύστερα από μερικά χρόνια, με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο του Νίκου, ήρθε η ώρα να κάνω μια σημαντική συμπλήρωση.

Αν καμιά φορά, λέω, στηνόταν μια μαρμάρινη πλάκα αφιερωμένη στον "Άγνωστο Οικοδόμο", δίχως  κανένα όνομα, εγώ, με τα μάτια της ψυχής μου, θα έβλεπα το όνομα του Νίκου Γιαννίκου να είναι χαραγμένο πάνω της, με κεφαλαία έντονα γράμματα…

Οι πιο κινηματογραφικές γέφυρες του κόσμου:

 Golden Gate, Σαν Φρατζίσκο

Tower Bridge, Λονδίνο

Brooklyn Bridge, Νέα Υόρκη

                                           

Ponte Vecchio, Φλωρεντία

Forth Bridge, Σκωτία

Pont Alexandre III, Παρίσι

Khaju Bridge, Ισπαχάν, Ιράν

Manhattan Bridge, Νέα Υόρκη

Πηγή: Lifo