Κώστας Περδίκης: Τα μπάνια μας κάποτε

Τα μπάνια μας κάποτε

 

Η θάλασσά μας,

όταν ο καιρός έχει τις καλές του και δεν φυσάει, είναι χάρμα ιδέσθαι.

Το απέραντο γαλάζιο της χάνεται στο βάθος, προς τα δυτικά και σμίγει με εκείνο του ουρανού, στη γραμμή του ορίζοντα.

Κατά μήκος της ακρογιαλιάς απλώνεται η χρυσή αμμουδιά, που ανηφορίζει απαλά σχηματίζοντας μικρούς αμμόλοφους.

Εκεί φυτρώνουν κάθε χρόνο τα πανέμορφα λευκά κρινάκια, με το ξεχωριστό τους λεπτό άρωμα.

Λίγο πιο μακριά αρχίζει το πευκοδάσος.

Που και που στην υγρή άμμο, εκεί που σκάει το κύμα, βρίσκεις μικρά χρωματιστά βότσαλα και αχιβάδες.

Τις μέρες, όμως, που έχει δυνατόν αέρα, η θάλασσα αγριεύει και γίνεται φοβιστική.

Σηκώνονται τεράστια κύματα, που το ένα διαδέχεται το άλλο και καθώς πλησιάζουν στην ακτή σκάζουν αφρίζοντας, με υπόκωφη βουή.

Ο βυθός ανακατεύεται και η επιφάνειά του γίνεται ανώμαλη, με λακκούβες και τούμπια και τότε, αλλού πατάς και αλλού  βρίσκεσαι.

Οι ντόπιοι μιλούν για  ρουφήχτρες.

Όσοι κολυμπούν εδώ, για πρώτη  φορά, δεν ξέρουν τα μυστικά της και ένας-δυο κάθε χρόνο πέφτουν θύματα πνιγμού.

Το λεωφορείο του ΚΤΕΛ, κατά τη διάρκεια της μέρας, έκανε αρκετά δρομολόγια, από την πόλη μέχρι την παραλία, κουβαλώντας πολύ κόσμο.

Το ίδιο και τα λιγοστά ταξί.

Αυτοκίνητα ΙΧ κυκλοφορούσαν ελάχιστα, τότε, και σχεδόν όλα ανήκαν σε παραθεριστές.

Άλλοι, για τη μεταφορά τους, επιστράτευαν όποιο υποζύγιο διέθεταν, γαϊδούρι ή άλογο.

Ήσαν εκείνοι που πάλευαν με τις δουλειές τους στα χωράφια, σταφίδες και ντομάτες και ξεκαλοκαίριαζαν εκεί, σε πρόχειρα καταλύματα.

Φτάνοντας ο κόσμος σκορπούσε και ξάπλωνε στην αμμουδιά, φτιάχνοντας μικρές παρέες.

Οι πατεράδες μας, όχι και τόσο φανατικοί με τα μπάνια, έπιαναν τον ίσκιο, κάτω από τη παράγκα των Καρραίων και  απολάμβαναν το ούζο τους στη δροσιά.

Τη δική μας εποπτεία και φροντίδα την παραχωρούσαν στις μανάδες μας.

Εκείνες, φορώντας ψάθινες καπελαδούρες και μαντίλια, συνεχώς μας φώναζαν να βάζουμε τα καπέλα μας, για να μην πάθουμε ηλίαση.

Αντηλιακά φυσικά ούτε για δείγμα.

Μερικές άνοιγαν μαύρες ομπρέλες, εκείνες του χειμώνα, για να προστατευθούν από τον ανηλεή ήλιο.

Οι ομπρέλες θαλάσσης ήταν άγνωστο είδος ακόμη.  

Εμείς, πιτσιρίκια τότε, δεν χορταίναμε το παιχνίδι, μπαινοβγαίνοντας στο νερό.

Τα ξεφωνητά μας, ανάκατα με κλάματα μωρών και μουσικές από τρανζιστοράκια, μόδα της εποχής, ακούγονταν παντού.

Η ξύλινη παράγκα, με στέγη από ράπι, των αδελφών Καρρά και αργότερα εκείνη του Σουλίμη, ήσαν τα μοναδικά κτίσματα εκεί.

Στέγαζαν πρόχειρα καφενεδάκια, που σέρβιραν, εκτός από δροσερό νερό, ούζα, λεμονοπορτοκαλάδες, γκαζόζες και υποβρύχια.

Ο πατέρας τους,  ο μπάρμπα-Γιώρης ο Καρράς,  τα προμήθευε  με δροσερό νερό, που το κουβάλαγε από το πηγάδι του κοντινού σπιτιού του με το άλογό του και δυο βουτσέλες.

Μερικές χρονιές εμφανίζονταν, για μερικές μέρες τσούχτρες, μεγάλες διάφανες, που κάθε άλλο παρά μας τρόμαζαν.

Για παιχνίδι, τις πιάναμε από το πάνω τους μέρος και τις βγάζαμε έξω στην αμμουδιά.

Τρόμο πραγματικό, όμως, μας σκόρπιζε η εμφάνιση που και που, στα βαθιά, κοπαδιού μεγάλων ψαριών, τριών ως έξι, που με χορευτικές διαδοχικές βουτιές, κολυμπώντας το ένα πίσω από το άλλο, περνούσαν από μπροστά μας τραβώντας για τον Καϊάφα.

Βγαίναμε λαχταρισμένοι έξω με τον φόβο ότι είναι καρχαρίες.

Ήσαν, όμως, άκακα, παιχνιδιάρικα δελφίνια.

Άλλες φορές τύχαινε η νυχτερινή θαλασσοταραχή να ξεβράσει μια τεράστια θαλάσσια χελώνα, που το άλλο πρωί αποτελούσε πολύ αξιοπερίεργο θέαμα για τα τότε παιδικά μας μάτια.

Άλλο πανηγύρι γινόταν όταν ένα, δυο εκπαιδευτικά αεροπλάνα πέταγαν χαμηλά, κατά μήκος της παραλίας για να μας τρομάξουν, αλλά και για να μας εντυπωσιάσουν.

Τη μισή μας μέρα, σχεδόν, την περνάγαμε στη θάλασσα.

Κολύμπι, μακροβούτια, βουτηχτές, παιχνίδια, αθώα αγγίγματα, φλερτ και τι δεν είχε το ρεπερτόριο.

-Ελάτε λοιπόν φίλοι μου:

Δήμητρα, Κώστα, Γιάννη, Μιμίκα, Λύσανδρε, Ελισάβετ, Νικόδημε, Μίμη, Τάση, Λίτσα και ακόμα Ευτύχη, Ιφιγένεια, Ευγενία, Σοφία, που "φύγατε" νωρίς, να ξαναθυμηθούμε.

Σε τούτη δω τη θάλασσα, τη θάλασσά μας, πόσα και πόσα ευτυχισμένα καλοκαίρια ζήσαμε.

Πόση χαρά και πόση αγάπη χορτάσαμε.

Τι κι αν πέρασαν τα χρόνια, τι κι αν άσπρισαν τα μαλλιά μας.

Για όλους εμάς, καλοκαίρι θα σημαίνει πάντα τούτη η θάλασσα, με την απέραντη χρυσή αμμουδιά, τους απαλούς αμμόλοφους, τα πανέμορφα κρινάκια, τα πεντακάθαρα νερά.

Με τη γαλήνη της, αλλά και με την αφρισμένη αγριάδα της, με τα μαγευτικά της ηλιοβασιλέματα.

Η καρδιά μας, όσο ζούμε,  εκεί θα αναζητάει να βρει λίγη δροσιά…

Ουρουγουάη 1930: Το πρώτο Μουντιάλ!

 

Δεξιά, αυθεντικό αντίγραφο του Κυπέλλου Ζιλ Ριμέ που απονεμήθηκε στην πρωταθλήτρια εθνική ομάδα της Ουρουγουάης (στο μέσον της φωτογραφίας) τo 1930. Εκτίθεται στο μουσείο που λειτουργεί κάτω από το Estadio Centenario, όπου είχε διεξαχθεί ο μεγάλος τελικός – το στάδιο κτιζόταν τότε, κατά τη διάρκεια των αγώνων.

Tο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιστορίας, αυτό που ο προπονητής της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ είχε αποκαλέσει «παγκόσμιο πρωτάθλημα soccer», υπήρχαν μόλις 13 φιναλίστ. Περισσότερες από τις μισές ήταν από τη Νότια Αμερική: η οικοδέσποινα Ουρουγουάη (η καλύτερη ομάδα εκείνης της εποχής, που είχε κατακτήσει τα ποδοσφαιρικά τουρνουά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 και του 1928), η Αργεντινή, η Παραγουάη, το Περού, η Χιλή, η Βολιβία (οι παίκτες αγωνίζονταν φορώντας σκούφους, και ποτέ δεν μάθαμε το γιατί) και η Βραζιλία, το μόνο έθνος που έχει εμφανιστεί σε όλα τα Μουντιάλ (το εφετινό θα είναι το 23ο της). Οι υπόλοιπες έξι ήταν το Μεξικό, οι ΗΠΑ και τέσσερις ομάδες από την Ευρώπη: Γαλλία, Βέλγιο, Ρουμανία και Γιουγκοσλαβία. Θα υπήρχε και 14η φιναλίστ αν η Αίγυπτος δεν έχανε –λόγω κακοκαιρίας– το καράβι με το οποίο θα κατευθυνόταν στη Μασσαλία. Από εκεί θα ταξίδευε προς το Μοντεβιδέο παρέα με τη Γιουγκοσλαβία, με την οποία είχαν συμφωνήσει να μοιραστούν τα έξοδα. 

Ο τελικός Ουρουγουάης – Αργεντινής… μύριζε μπαρούτι. Ο βέλγος διαιτητής είχε δεχθεί απειλές για τη ζωή του και ήταν κατατρομαγμένος. Πριν αρχίσει το ματς ζήτησε ισχυρή αστυνομική προστασία και ένα καράβι έτοιμο να τον πάρει μακριά από το Μοντεβιδέο αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα. Στον σωματικό έλεγχο των αργεντινών οπαδών που έμπαιναν στο γήπεδο βρέθηκαν πιστόλια και μαχαίρια. Οι ομάδες δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν ούτε για την μπάλα με την οποία θα έπαιζαν. Στο πρώτο μέρος χρησιμοποιήθηκε η μπάλα των Αργεντινών και στο δεύτερο εκείνη των Ουρουγουανών. Η Ουρουγουάη νίκησε με 4-2 μπροστά σε 68.000 θεατές, με σκόρερ του τέταρτου γκολ έναν μονόχειρα, τον περίφημο εκείνα τα χρόνια Εκτορ Κάστρο, ο οποίος είχε χάσει το χέρι του στα 13 σε ατύχημα με ηλεκτρικό πριόνι. Κάθε ποδοσφαιριστής των θριαμβευτών έλαβε ως δώρο από την κυβέρνηση ένα σπίτι. 

Πηγή: Protagon.gr

Χρήστος Μποκόρος (1956): «Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Ο ίσκιος του»

Ωδή στον μεγάλο συγγραφέα  

Πηγή: iefimerida.gr

Ο Χρήστος Μποκόρος σπούδασε αρχικά στη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης στην Κομοτηνή (1974-1979) και αργότερα ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) στην Αθήνα (1983-1989), με δάσκαλο τον Δ. Μυταρά. Όντας φοιτητής, παρουσίασε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα (1987, Γκαλερί Σύγχρονης Τέχνης). Έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έργα του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη και σε ιδιωτικές συλλογές. Εκτός από τη ζωγραφική έχει ασχοληθεί και με την σκηνογραφία. Έχει διακριθεί σε διεθνείς διοργανώσεις για το έργο του και σε συνεδρίαση της Ρωσικής Ακαδημίας των Τεχνών στις 13.12.2016, ο Χρήστος Μποκόρος αναγορεύτηκε επίτιμο μέλος της.

Σερ Ντέιβιντ Ατένμπορο (1926): Η Βρετανία τιμά τον εμβληματικό παρουσιαστή του BBC

 

Εχει χαρακτηριστεί ως η ήρεμη φωνή του φυσικού κόσμου. Στην 70χρονη καριέρα του, ο αιωνόβιος πλέον Ντέιβιντ Ατένμπορο ανέλαβε ρίσκα, υποστηρίζοντας τις νέες τεχνολογίες και εξερευνώντας απομακρυσμένα, συχνά επικίνδυνα μέρη, εμπνέοντας πολλές γενιές να κατανοήσουν και να προστατεύσουν τον φυσικό κόσμο. Τα προγράμματά του έφεραν την άγρια φύση σε εκατομμύρια σπίτια, διαμορφώνοντας τον τρόπο με τον οποίο το κοινό βλέπει τα ζώα, τους βιότοπους και τον ίδιο τον πλανήτη. 

Σε ηχητικό του μήνυμα που μεταδόθηκε την Πέμπτη, ο βετεράνος περιβαλλοντολόγος και τηλεοπτικός αστέρας, αναφέρει: «Φανταζόμουν ότι θα γιόρταζα τα 100ά μου γενέθλια ήσυχα, αλλά φαίνεται ότι πολλοί από εσάς είχατε διαφορετική ιδέα». Και συνεχίζει, όπως αναφέρει το BBC: «Αισθάνομαι συγκίνηση από τις γενέθλιες ευχές που έχω λάβει από παιδιά προσχολικής ηλικίας μέχρι ηλικιωμένους σε οίκους ευγηρίας, από αμέτρητα άτομα και οικογένειες όλων των ηλικιών. Μου είναι αδύνατο να ευχαριστήσω τον καθένα σας προσωπικά, αλλά εύχομαι σε όλους εσάς που έχετε προγραμματίσει τοπικές εκδηλώσεις για τα γενέθλιά μου να έχετε μια πολύ ευτυχισμένη ημέρα». 

Πηγή: Protagon.gr

Κώστας Περδίκης:

 

Για τη γιορτή σου

 

Μάνα μας, κυρα- Γιωργία,

σήμερα γιορτάζεις, έχεις την τιμητική σου.

Φαντάζομαι ότι θα σηκώθηκες, όπως πάντα , από τα χαράματα για να τα προφτάσεις όλα.

Να ετοιμάσεις το σπίτι, να φουρνίσεις στο φούρνο μας το ψητό και τη γαλόπιτα και να στρώσεις το καλό σου τραπεζομάντιλο στο μακρύ τραπέζι μας.

Να κόψεις λουλούδια από τις γλάστρες του μπαλκονιού μας, μπιγκόνιες και γαρύφαλλα, κοράλλια και  αρμπαρόριζες και να τα βάλεις στο ψηλό βάζο, στη μέση του τραπεζιού, δίπλα στη γυάλινη μπουκάλα με το κοκκινέλι, από το αμπέλι του παππού, που πήρες για προίκα.

Μαζί με τον πατέρα μας να καλέσεις το μεσημέρι, για γεύμα, όλους τους δικούς μας, που έχουν ‘’φύγει’’ και κατοικοεδρεύουν εκεί πάνω.

Τον παππού και τη γιαγιά, τα αδέρφια σου με τις γυναίκες  τους, αλλά και τα αδέρφια του πατέρα με τις δικές τους  γυναίκες.

Τα ανήψια σας, τα αγαπημένα, τον Κώστα και τη Μαρία μας, που τόσο νωρίς μας ‘’άφησαν’’, αλλά και τη Ντίνα με τον Γιώργο..

Δεν θα ξεχάσεις και τα πρωταξαδέρφια σου, γιατί με όλα είσαστε αγαπημένοι.

Θα σμίξετε και πάλι , θα πείτε τα δικά σας, θα γελάσετε και θα μιλήσετε για μας, που είμαστε εδώ κάτω.

Θα φάτε και θα πιείτε.

Ανέμελοι, απελευθερωμένοι από σκοτούρες και άγχη.

Ξέρουμε ότι η αγάπη και η έγνοια σας για μας είναι παντοτινή.

Μαθαίνετε και βλέπετε  ό, τι κάνουμε και ό, τι ζούμε εδώ κάτω.

Αλλά κι εμείς, κάπως έτσι ,θα γλυκαίνουμε την απουσία σας .

Με τα μάτια της ψυχή μας θα σας βλέπουμε από μακριά και θα χαιρόμαστε που περνάτε καλά, εκεί πάνω..

Ας  τσουγκρίσουμε, λοιπόν, τα ποτήρια μας  και ας σου  ευχηθούμε και του χρόνου…

Γeώργος Λ. Δαϊκος: Ομιλία για τον Γ. Κ. Δαϊκο, Επίτιμο Καθηγητή Ιατρικής ΕΚΠΑ.

 Τιμητική εκδήλωση στον Ιατρικό Σύλλογο Αθήνας (Ι.Σ.Α.) για τον ευπατρίδη συμπολίτη μας, επίτιμο Καθηγητή Ιατρικής ΕΚΠΑ Γεώργιο Κων/νου Δαϊκο.

''Εκλεκτοί προσκεκλημένοι, αγαπητοί συνάδελφοι, κυρίες και κύριοι,

Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για μένα να παρουσιάσω την προσφορά του αείμνηστου καθηγητή Γ. Κ. Δαΐκου στην ιατρική εκπαίδευση στη χώρα μας, στην ειδική αυτή τελετή του Ιατρικού Συλλόγου.

Ο καθηγητής Δαΐκος είναι ευρύτερα γνωστός ως ο «πατέρας» της αντιμικροβιακής χημειοθεραπείας και των λοιμωδών νοσημάτων στην Ελλάδα. Λιγότερο γνωστή, αλλά εξίσου καθοριστική, είναι η συμβολή του στην ιατρική εκπαίδευση. Δεν ήταν τυχαίο ότι το εναρκτήριο μάθημά του, μετά την εκλογή του ως καθηγητή, είχε τίτλο «Το Νόημα της Ιατρικής Παιδείας».

Σε εκείνη την ομιλία διατύπωσε ένα όραμα που παραμένει επίκαιρο. Σας αναφέρω τα κύρια σημεία της ομιλίας αυτής:

• Η παιδεία δεν είναι απλή συσσώρευση γνώσεων, αλλά καλλιέργεια του ανθρώπου ως ολοκληρωμένης προσωπικότητας. Αρχίζει από την παιδική ηλικία και συνεχίζεται δια βίου.

• Κάθε επιστήμονας χρειάζεται, πέρα από την εξειδίκευσή του, ευρεία γενική μόρφωση. Αυτή διαμορφώνει μια αρμονική, πλούσια και δημιουργική προσωπικότητα.

• Το επικρατούν στεγνό, αμιγώς τεχνικό μοντέλο γνώσης, χωρίς παράλληλη καλλιέργεια πνευματικών και ανθρωπιστικών αξιών, οδηγεί σε αδιέξοδο. Όπως έγραφε ο Α. Τσιριντάνης, το χάσμα ανάμεσα στην τεχνική πρόοδο, «που τρέχει με ταχύτητα πυραύλου», και στον πνευματικό πολιτισμό που μαραίνεται, αφήνει τον σύγχρονο άνθρωπο πνευματικά άδειο.

• Στις προπτυχιακές σπουδές, ο φοιτητής πρέπει να μάθει σωστά τα πρώτα βήματα: να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις, να συνδέει τη γνώση με τη νόσο και τον άρρωστο, να επικοινωνεί ουσιαστικά και να επιλύει μεθοδικά τα προβλήματα.

• Οι στόχοι αυτοί επιτυγχάνονται μόνο μέσα από μια ζωντανή σχέση δασκάλου–φοιτητή και μέσα από ενεργητική μάθηση: η γνώση πρέπει να αναζητείται προσωπικά από τον ίδιο τον φοιτητή για να γίνεται πραγματικό κτήμα του.

Από το όραμα πέρασε αμέσως στην πράξη. Ως καθηγητής στην Α΄ Προπαιδευτική Κλινική και Ειδική Νοσολογία, μελέτησε το περιεχόμενο της έδρας και αναδιοργάνωσε την εκπαίδευση. Εφάρμοσε μεταρρυθμίσεις που δοκιμάστηκαν απέναντι στο κατεστημένο σύστημα και άντεξαν στον χρόνο.

• Περιόρισε τη διδασκαλία στο αμφιθέατρο σε μία φορά την εβδομάδα, και μάλιστα με τη μορφή άσκησης επίλυσης ενός κλινικού προβλήματος, με ενεργό συμμετοχή των φοιτητών και συντονιστή έναν από τους διδάσκοντες ειδικό στο θέμα.

• Λόγω του περιορισμένου αριθμού κλινών και του μεγάλου αριθμού φοιτητών, εξασφάλισε εθελοντική συνεργασία με επιλεγμένα νοσοκομεία της Αττικής, από την Πεντέλη έως τον Πειραιά, ώστε η εκπαίδευση να γίνεται σε μικρές ομάδες. Ο ίδιος και οι συνεργάτες του επισκέπτονταν τακτικά τα συνεργαζόμενα νοσοκομεία, επικοινωνούσαν με τους διδάσκοντες και τους φοιτητές για τα προβλήματά τους και ζητούσαν τη γνώμη τους για την πρόοδο των φοιτητών.

• Καθιέρωσε την άσκηση παρά την κλίνη του ασθενούς. Μικρές ομάδες φοιτητών (έως πέντε άτομα) ασκούνταν στη φυσική εξέταση, στη λήψη ιστορικού και στην παρουσίαση του προβλήματος του αρρώστου στον διδάσκοντα.

• Δημιούργησε, μαζί με τους συνεργάτες του, οπτικοακουστικό υλικό με πρότυπα φυσικής εξέτασης για κάθε σύστημα. Το υλικό αυτό χρησιμοποιήθηκε για δεκαετίες, ανανεώθηκε τεχνολογικά και αποτέλεσε βασικό εργαλείο εκπαίδευσης δεξιοτήτων.

• Εισήγαγε τις κλινικοπαθολογοανατομικές συζητήσεις (CPC), κατά το πρότυπο του Massachusetts General Hospital, ως μηνιαία διανοσοκομειακή συνάντηση στο αμφιθέατρο του Λαϊκού Νοσοκομείου.

• Επιδίωκε προσωπική σχέση με τους φοιτητές. Συχνά τον έβρισκες να ξεφυλλίζει τις κάρτες τους με φωτογραφίες, για να θυμάται τα ονόματά τους και να τους απευθύνεται προσωπικά με το μικρό τους όνομα. Με τον τρόπο αυτό καλλιέργησε ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ διδασκόντων και διδασκομένων, με εξαιρετικά αποτελέσματα.

• Πίστευε ότι οι εξετάσεις στο τέλος του έτους μπορεί να εξυπηρετούν την πιστοποίηση, αλλά δεν προάγουν απαραίτητα τη μάθηση. Αντίθετα, η συνεχής αξιολόγηση είναι απαραίτητη για τη βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και πρέπει να αφορά όχι μόνο τους φοιτητές αλλά και τους διδάσκοντες.

Εξέδωσε το πολύ-συγγραφικό σύγγραμμα «ΝΟΣΟΛΟΓΙΑ» το οποίο απετέλεσε πολύτιμο βοήθημα σε γενιές φοιτητών και γιατρών.

Το ενδιαφέρον του για την ιατρική εκπαίδευση ξεπέρασε τα όρια της δικής του κλινικής. Το 1961 συνίδρυσε, μαζί με υφηγητές και πανεπιστημιακούς επιμελητές της Ιατρικής Σχολής Αθηνών και διευθυντές κλινικών, την Εταιρεία Ιατρικών Σπουδών, με βασικό μέλημα την έκδοση του μηνιαίου περιοδικού Ιατρική.

•      Στο πρώτο άρθρο σύνταξης, με τίτλο «Οι σκοποί μας», τονιζόταν ότι σκοπός του περιοδικού ήταν η ενημέρωση του ιατρού επί τρεχόντων και ενδιαφερόντων θεμάτων, κατά λεπτομερειακόν τρόπον και εις ευρύ πεδίον.

•      Η έκδοση ενός περιοδικού ανασκοπήσεων, συνέχιζε το άρθρο, «είναι περισσότερον αναγκαία εις τας μικράς χώρας, όπως η ιδική μας, εις τας οποίας η επιστημονική δράσις είναι περιωρισμένη, αι οργανωμέναι ιατρικαί βιβλιοθήκαι σχεδόν ανύπαρκτοι, η μετεκπαιδευτική προσπάθεια δυσχερής και η παρακολούθησις του ξένου ιατρικού τύπου ελλιπής». Μουντοκαλάκης ARCHIVES OF HELLENIC MEDICINE 36(4), 2019]

Με την παρακίνηση του αείμνηστου Σπύρου Δοξιάδη και τη συνεργασία νεότερων πανεπιστημιακών δασκάλων ιδρύθηκε αργότερα η Ελληνική Εταιρεία Μελέτης Ιατρικής Εκπαίδευσης, κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Έτσι δόθηκε η ευκαιρία να πραγματοποιηθεί στην Αθήνα Πανευρωπαϊκό Συνέδριο Ιατρικής Εκπαίδευσης και να παρουσιαστούν στη χώρα μας σύγχρονες προσεγγίσεις και προβληματισμοί γύρω από το θέμα.

Πίστευε ότι η ιατρική παιδεία δεν ανθεί μόνο μέσα στα αμφιθέατρα. Ως θαυμαστής της Ιπποκρατικής ιατρικής και της κλασικής παιδείας, οργάνωνε ετήσιες επισκέψεις φοιτητών στον αρχαιολογικό χώρο του Αμφιαραείου. Εκεί, υπό την καθοδήγησή του, αναλύονταν αποσπάσματα από τα Ιπποκρατικά κείμενα και συνδέονταν με τη σύγχρονη κλινική πράξη.

Για πολλούς από εμάς, αυτή ήταν η πρώτη ζωντανή συνάντηση με τον Ιπποκράτη και εκεί πρωτοακούσαμε μεγαλειώδεις φράσεις όπως:

«Ο μεν γαρ ιητρός ορή τε δεινά, θιγγάνει τε αηδέων, επ’ αλλοτρίοισι τε ξυμφορήσιν ιδίας καρπούται λύπας».Και εκεί Χαριτολογώντας μας έλεγε: «μην τα φοβόσαστε τα ΑΡΧΑΙΑ ίδια γλώσσα είναι».         

                                                                                              

Δεν είναι τυχαίο ότι ο διάσημος ογκολόγος Jim Holland, στην τελετή λήξης του 8ου Διεθνούς Συνεδρίου Χημειοθεραπείας στο Ασκληπιείο της Κω, είπε: «Συνήθως λειτουργούμε μέσα στα περιορισμένα όρια του παρόντος, αλλά εδώ, στην πατρίδα του Ιπποκράτη, νιώσαμε την αιωνιότητα του χρόνου και αποκτήσαμε μια νέα προοπτική».

Οι επισκέψεις αυτές συνεχίστηκαν για πενήντα χρόνια και έχουν μείνει αξέχαστες σε πολλές γενιές φοιτητών.

Αξέχαστες έχουν μείνει επίσης και οι ορειβατικές εξορμήσεις — όπως αυτή η περιπετειώδης εκδρομή στην Πάρνηθα. Δεν ήταν απλώς μια ανάπαυλα από την καθημερινότητα· ήταν καλλιέργεια χαρακτήρων, αγάπη και σεβασμός προς το φυσικό περιβάλλον, σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ φοιτητών και διδασκόντων, ένα μάθημα συντροφικότητας.

Οδηγοί στη ζωή και στο έργο του ήταν δύο βαθιές πηγές αξιών:
ο ανθρωπισμός της Ιπποκρατικής παράδοσης και η χριστιανική αγάπη.

Ως άνθρωπος με βαθιά πίστη συνέβαλε στην ανακαίνιση εκ βάθρων του βυζαντινού ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο χωριό της μητέρας του, την Νέα Φιγαλεία, όπου και επέλεξε να αναπαυθεί.

Ο Γεώργιος Κ. Δαΐκος είχε το σπάνιο χάρισμα να εμπνέει. Να εμπνέει φοιτητές, νέους γιατρούς, συνεργάτες. Και κυρίως να τους βοηθά να γίνουν όχι μόνο καλύτεροι επιστήμονες, αλλά καλύτεροι άνθρωποι.

Σε μια εποχή όπου η ιατρική προχωρεί με εντυπωσιακή ταχύτητα, το παράδειγμα του Γεωργίου Κ. Δαΐκου μάς υπενθυμίζει κάτι βαθύτερο: ότι η αληθινή ιατρική δεν είναι μόνο γνώσεις, αλλά και παιδεία, ήθος και ευθύνη απέναντι στον άνθρωπο.

Η μεγαλύτερη κληρονομιά που άφησε δεν είναι μόνο οι επιστημονικές του κατακτήσεις ούτε οι μεταρρυθμίσεις στην ιατρική εκπαίδευση· είναι οι άνθρωποι που διαμόρφωσε. Οι γενιές γιατρών που έμαθαν από εκείνον να σκέφτονται, να αμφιβάλλουν, να μαθαίνουν διαρκώς — και πάνω απ’ όλα να στέκονται με σεβασμό και ανθρωπιά απέναντι στον άρρωστο.

Αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τη μνήμη του, δεν αρκεί να τον θυμόμαστε. Πρέπει να συνεχίσουμε το έργο του''.

Βιογραφικά στοιχεία ομιλητή:

Γεώργιος Λ. Δαΐκος, Καθηγητής Παθολογίας – Λοιμώξεων, ΕΚΠΑ, τέως Διευθυντής Ά Παθολογικής Κλινικής, ΓΝΑ «Λαϊκό», Από το 2018 Ομότιμος Καθηγητής Ιατρικής ΕΚΠΑ.

Μιχάλης Γκανάς (1944-2024):

 

«Προσωπικό»

Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει
μέρα τη μέρα, δε θα πει πως η ζωή
δεν αξίζει τον κόπο.

Επειδή σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ ακόμη
κι ας μην είναι όπως παλιά,
δε θα πει πως πέθανε η αγάπη,
κουράστηκε ίσως, σαν καθετί που ανασαίνει.

Επειδή περνάς δύσκολες μέρες
σκυμμένη σε χαρτιά και γκρεμούς
που δεν κλείνουν, κι εγώ πηδάω
τις νύχτες επί κοντώ λαχανιάζοντας,
δε θα πει πως δεν έχουμε
μοίρα στον ήλιο, έχουμε
τη δική μας μοίρα.

Επειδή πότε είσαι άνθρωπος
και πότε πουλί, φέρνεις στο σπίτι μας
ψωμάκια μικρά της αποδημίας
κι ελπίζουνε τα παιδιά μας
σε καλύτερες μέρες.

Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι
και δεν παραιτείσαι, ντρέπομαι
για τα ίσως, τα μπορεί τα δικά μου,
μα δεν αλλάζω, όπως δεν αλλάζεις κι εσύ,
αν αλλάζαμε θα ‘μαστε πάλι
δυο άγνωστοι και θ’ αρχίζαμε
απ’ το άλφα.

Τώρα ξέρουμε πού πονάς
πού σωπαίνω πότε γίνεται παύση,
διακοπή αίματος και κρυώνουν
τα σώματα, ώσπου μυστικό δυναμό
να φορτίσει πάλι τα μέλη
με δύναμη κι έλξη και δέρμα ζεστό.

Επειδή είναι δύσκολο ν’ αγαπάς
και δυσκολότερο ν’ αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο
για καιρό, κάνοντας σχέδια και παιδιά
και καβγάδες, εκδρομές, έρωτα, χρέη
κι αρρώστιες, Χριστούγεννα, Κυριακές
και Δευτέρες, νόστιμα φαγητά
και καμένα, θέλοντας ο καθένας
να ‘ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο
και πηγή, κατά τις περιστάσεις
ή και όλα μαζί στην ανάγκη,
δε θα πει πως εγώ δε μπορώ
να γίνω κάτι απ’ όλα αυτά ή και όλα μαζί,
κι αν είναι να περάσω
μια ζωή στη σκλαβιά –έτσι κι αλλιώς–
ας είμαι, λέω, σκλάβος της αγάπης.

Ποιήματα (1978-2012). Εκδόσεις Μελάνι.

Όπυ Ζούνη (1941-2008):

Γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου στις 4 Φεβρουαρίου του 1941, ενώ το 1963 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Η οικογένεια της καταγόταν από την Κρήτη και τη Σαντορίνη.

Στο Κάιρο σπούδασε ζωγραφική, κεραμική στο Αμερικάνικο Κολέγιο καθώς και φωτογραφία. Στην Ελλάδα συνέχισε τις σπουδές της στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, εμπλουτίζοντας τις με τη σκηνογραφία και τη διακόσμηση. Μεταξύ των καθηγητών της συγκαταλέγονται ο Γιάννης Μόραλης, ο Γιώργος Μαυροϊδής και ο Βασίλης Βασιλειάδης

Πραγματοποίησε την πρώτη της έκθεση στο Κάιρο το 1962Συνολικά πραγματοποίησε πάνω από 70 ατομικές εκθέσεις και 450 συμμετοχές σε ομαδικές εκθέσεις. Είχε συμμετάσχει, επίσης, σε διεθνείς Μπιενάλε και Τριενάλε Στο τέλος του 2006 και αρχές του 2007 πραγματοποίησε μία μεγάλη αναδρομική έκθεση στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, Η έκθεση αυτή είχε τίτλο: «Το παρόν και η πρόσφατη εικοσαετία»

Ήταν εκπρόσωπος της γεωμετρικής τέχνης στην Ελλάδα. Οι δημιουργίες της ήταν επηρεασμένες από τον αραβικό πολιτισμό αλλά ενσωμάτωναν και ελληνικά στοιχεία. Ήταν παντρεμένη από το 1965 με τον Αλέκο Ζούνη, με τον οποίο απέκτησε δύο γιους,^] και κατοικούσαν στην Πεντέλη Αττικής.Πέθανε από τον καρκίνο, τον οποίο αντιμετώπιζε για δώδεκα χρόνια, στις 5 Δεκεμβρίου του 2008 σε νοσοκομείο της Αθήνας, όπου νοσηλευόταν από τις 25 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.

Γιώργος Ιωάννου (1926-2017):

 

Ο Γιώργος Ιωάννου ήταν Έλληνας ζωφράφος και χαράκτης. 

Θεωρείται ο βασικός εκπρόσωπος και πρωτοπόρος της Ποπ Αρτ στην Ελλάδα.

Στο έργο του έχει δημιουργήσει ένα χαρακτηριστικό προσωπικό ιδίωμα. Ενδιαφερόμενος για το τοπίο, τη νεκρή φύση, τα εσωτερικά αλλά και την ανθρώπινη μορφή, ακολούθησε στα πρωιμότερα έργα του τις αντιλήψεις του ιμπρεσιονισμού. Στη συνέχεια, υιοθετώντας χαρακτηριστικά της Ποπ Αρτ και χρησιμοποιώντας την τεχνική των κόμικς, στράφηκε στη σάτιρα της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας, δημιουργώντας συνθέσεις με σουρεαλιστική ατμόσφαιρα και συμβολικούς υπαινιγμούς.

Κώστας Περδίκης:

 

Κλειστόν

 

Κάθε πρωί, κατά τις δέκα, πιάνει το ακριανό τραπεζάκι, έξω από τον καφενέ του μικρού νησιού, για να τον βαράει ο ήλιος.

Ο καπετάν Νικήτας, κοντά στα ενενήντα του, πίνει το τσιπουράκι του μονάχος, τις περισσότερες μέρες, από τότε που ‘’έχασε’’ τον πιο καλό του φίλο.

Πάντα με την ξεβαμμένη ναυτική τραγιάσκα στραβά στο άσπρο του κεφάλι, αξύριστος και με μεγάλο μουστάκι.

Κάθεται με τις ώρες εκεί  χαζεύοντας τους περαστικούς και τη θάλασσα.

Λίγα μέτρα πιο μπροστά του, στο μικρό μουράγιο, το πρωινό μελτεμάκι κάνει τις ψαρόβαρκες να σαλεύουν με χάρη.

Μια ζωή, ο καπετάν Νικήτας την έφαγε στη θάλασσα, στο ψάρεμα.

Ο καθημερινός του  μόχθος ξέρανε τα χέρια του και έσκαψε το πρόσωπό του με βαθιές χαρακιές.

 Είχε, κάποτε, δικό του καϊκι, ένα  καλοδουλεμένο σκαρί, φτιαγμένο σε Συριανό ταρσανά.

Όταν πήρε την απόφαση να σταματήσει και να βγει στη σύνταξη θέλησε να το πουλήσει σε κάποιον από τους ντόπιους συναδέλφους του, αλλά εις μάτην.

Δεν υπήρξε ενδιαφέρον.

Με μαύρη καρδιά το ‘δωσε για απόσυρση και καταστροφή για να πάρει την κρατική επιδότηση, συμμορφούμενος  με την Ευρωπαϊκή νόρμα.

Χήρος, εδώ και κάμποσα χρόνια, μένει σε ένα μεγάλο σπίτι αυτός και η σκιά του.

Τα κουτσοφέρνει πέρα μόνος του και με τη λίγη βοήθεια μιας μικρότερής του ξαδέρφης, που ‘μένει στο διπλανό του σπίτι.

Ο μοναχογιός του μένει στη πόλη, παντρεμένος με τρία παιδιά.

Ο γέροντας δεν έχει παράπονα από τον γιο του.

Τον φροντίζει έστω και από μακριά όσο μπορεί.

Του στέλνει έγκαιρα, κάθε μήνα,  τα φάρμακά του με το ταχυδρομείο και μιλάνε τακτικά στο τηλέφωνο.

Όταν βρίσκει ευκαιρία από τη δουλειά του κατεβαίνει στο νησί να τον δει.

Ο Παντελής, ο παλιός υπάλληλος του ταχυδρομείου, κάθε μήνα του δίνει τη σύνταξή του και φροντίζει για την εξόφληση του ρεύματος, του τηλεφώνου, κ.λ.π.

Έχει κι αυτός μεγαλώσει πια και περιμένει σε δυο, τρία χρόνια να πάρει σύνταξη.

Στο διπλανό τραπέζι μια παρέα από νέα παλικάρια τα πίνει , χασκογελώντας, λέγοντας μεταξύ τους χωρατά.

Κάποια στιγμή ο καπετάν Νικήτας  σηκώθηκε, πήρε το μπαστούνι του και χαιρέτησε με νεύμα την παρέα.

-Για πού το ‘βαλες καπετάν Νικήτα τον αντιχαιρέτησε ένας που τον ήξερε από τη γειτονιά του.

-Πάω μέχρι τον Παντελή, στο ταχυδρομείο, για να πάρω τη σύνταξή μου, κοντεύει να βγει ο μήνας, είπε.

-Καπετάν  Νικήτα το ταχυδρομείο μας έκλεισε, δεν τα ‘μαθες; τον άκουσε να του λέει.

-Ρε καλόπαιδα με βρήκατε γεροξεκούτη και με δουλεύετε, τους πέταξε χαμογελώντας.

-Καλά βρε καπετάν Νικήτα εδώ έχει βουίξει ο τόπος και συ δεν άκουσες τίποτα. Η τηλεόραση από προχθές το λέει συνέχεια στις ειδήσεις.

-Εγώ δεν πιστεύω τίποτα απ’ όσα λένε, από το πρωί μέχρι το βράδυ μας φλομώνουν στα ψέματα, τους το ξέκοψε, συμπληρώνοντας.

-Ο Παντελής τόσα χρόνια τώρα μας βολεύει ο άνθρωπος, να ‘ναι καλά, δεν έχουμε παράπονο.

-Ποιος Παντελής καπετάν Νικήτα, τον σχολάσανε, του δώσανε άδεια και του είπαν ότι θα τον ειδοποιήσουν πού θα τον πάνε.

-Εσείς βαλθήκατε να με τρελάνετε, τους είπε φανερά θυμωμένος ο γέροντας.

Τους προσπερνάει επιδεικτικά και κουτσαίνοντας παίρνει τον δρόμο για το ταχυδρομείο.

Εκατό μέτρα πιο μπροστά, ένα μαγαζάκι τρία επί τρία, με ξεθωριασμένο το  σήμα των ΕΛΤΑ ,έχει κατεβασμένο το ρολό και μια μικρή ταμπέλα κρεμασμένη στραβά γράφει:

ΚΛΕΙΣΤΟΝ…  

Βασίλης Κουτσογιάννης: Εικονογράφος βιβλίων

Πηγή: Lifo

 

Κώστας Περδίκης:

 

Τρεις μέρες του Νοέμβρη

Νοέμβρης 1973.

Μέναμε,  τότε,  με την αδελφή μου στο Πεδίον του Άρεως, πίσω από τη σχολή Ευελπίδων.

Το πρωί ξυπνάγαμε με την εγερτήρια  σάλπιγγα της σχολής.

Οδός Λιακαταίων 14, τηλ. 6435400.

Υπηρετούσα το τελευταίο κομμάτι της θητείας μου, ως έφεδρος ανθυπολοχαγός, στο νεοϊδρυθέν Πολεμικό Μουσείο, σαν συντηρητής κτιρίου.

Τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο είχαν αρχίσει από την Τετάρτη, 15 του μήνα.

Νωρίς το πρωί, πηγαίνοντας στην υπηρεσία μου, περνούσα με το τρόλεϊ μπροστά από το Πολυτεχνείο.

Η κεντρική πύλη, στην οδό Πατησίων, ανοιχτή διάπλατα και κόσμος κυρίως φοιτητές  να μπαινοβγαίνουν.

Στα κάγκελα κρεμασμένα πανό  και συνθήματα:

"Ψωμί-παιδεία-ελευθερία", "έξω οι Αμερικάνοι", "κάτω η χούντα", "έξω το ΝΑΤΟ".

Από τα μεγάφωνα τραγούδια στη διαπασών , "αυτό το χώμα είναι δικό σου και δικό μας", "πότε θα κάνει ξαστεριά", "ένα το χελιδόνι", κ.ά.

Την Παρασκευή άρχιζε να σκοτεινιάζει όταν χτύπησε το τηλέφωνο.

Στην άλλη άκρη της γραμμής ο Νίκος Αλ., που έμενε τότε στο Γουδί.

-Δεν πιστεύω φίλε μου να ρίξεις απόψε στους φοιτητές, μου λέει.

Τι είπε ο άνθρωπος σκέφτηκα, πώς του πέρασε αυτή η τρελή ιδέα από το μυαλό του.

Σε λίγο φτάνει στο σπίτι μου ο Γιώργος Δ., ενθουσιώδης.

-Πάμε κάτω, μου λέει, γίνεται χαμός.

Φορώντας πολιτικά ρούχα εγώ, πιάσαμε την οδό  Ζωοδόχου Πηγής, κατηφορίζοντας προς το Πολυτεχνείο.

Κόσμος φωνάζοντας συνθήματα συνέρεε από τους κάθετους δρόμους σχηματίζοντας ένα βουερό ποτάμι.

Αριστερά και δεξιά στις πολυκατοικίες, από τις ανοιχτές μπαλκονόπορτες, οι τηλεοράσεις φαίνονταν να παίζουν βγάζοντας εκείνο το μπλε χρώμα.

Ο κόσμος φωνάζει "κατεβείτε κάτω", προτρέποντας κι άλλους να ενωθούν μαζί τους.

Φτάνουμε στα Εξάρχεια, στην οδό Στουρνάρη , μέχρι τη γωνία με τη Μπουμπουλίνας.

Εκεί συναντάμε κάποιους γνωστούς μας, δεν θυμάμαι όμως ποιους.

Από την πλαϊνή πόρτα της Στουρνάρη κόσμος μπαίνει και βγαίνει.

Στην κάτω πύλη, την κεντρική, δεν ξέραμε τι γίνεται γιατί δεν φτάσαμε μέχρι εκεί, ο κόσμος ήταν πάρα πολύς.

Ο Γιώργος είναι σε έξαψη, ασυγκράτητος.

-Πάμε να μπούμε μέσα, μου λέει.

Κώλωσα, τι πάω να κάνω σκέφτηκα, εγώ είμαι ακόμα στον στρατό, έτσι και με μπαγλαρώσουν την έβαψα.

Το λέω στον Γιώργο.

-Καλά μου απαντάει, εγώ πάντως θα μπω.

-Και αύριο μέρα είναι του είπα και τον έπεισα, προς στιγμή, να πάμε σπίτι, και μετά βλέπουμε.

 Φύγαμε και ανεβήκαμε την Λ. Αλεξάνδρας.

Λεωφορεία και τρόλεϊ είχαν τοποθετηθεί κάθετα στον δρόμο, εμποδίζοντας την κυκλοφορία.

Κόσμος συνέχιζε να κατεβαίνει φωνάζοντας, προς το Πολυτεχνείο.

Φτάνοντας στη Βαρβάκη χωριστήκαμε με τον Γιώργο.

Εκείνος θα γύριζε στο σπίτι του, στους Αμπελόκηπους.

Με το που μπαίνω στο σπίτι μου χτυπάει το τηλέφωνο, πάλι ο Νίκος από το Γουδί.

-Κατεβαίνουν τανκς, με πληροφορεί.

Δεν είχαμε, τότε, τηλεόραση ούτε ραδιόφωνο.

Τα νέα , για τα "έκτροπα", μας τα έλεγε κάθε τόσο η διπλανή μας, η κυρία Φούλα.

Είχε πιάσει φαίνεται και τον σταθμό του Πολυτεχνείου.

-Ο θεός να βάλει το χέρι του, έλεγε συνέχεια, θα γίνει μεγάλο κακό με τα ξεμυαλισμένα.

Βγήκαμε στο μπαλκόνι, που κοίταγε προς τα κει, μπας και καταλάβουμε τι γινόταν εκείνη την ώρα.

Καθήσαμε ώρα πολλή.

Η νύχτα προχώραγε, ενώ η γειτονιά τυλιγμένη στη σιωπή φαινόταν να κοιμάται ανύποπτη.

Κάποια ώρα κοιμηθήκαμε κι εμείς.

Θα 'ταν μεσάνυχτα όταν, μέσα στον ύπνο μας, ακούσαμε κάτι κρότους σαν πυροβολισμούς, από τη μεριά του Πολυτεχνείου.

Πρωί-πρωί έπρεπε να πάω στην υπηρεσία μου, στη Βασ. Σοφίας.

Πήρα όπως κάθε μέρα το τρόλεϊ, από την Αλεξάνδρας, που έκανε κυκλική πορεία.

Φτάνοντας στο Αρχαιολογικό Μουσείο άρχισα να καταλαβαίνω τον χαμό, που είχε συντελεστεί το περασμένο βράδυ.

Πατημένα αυτοκίνητα, λαμαρίνες, λάστιχα, σπασμένα δέντρα.

Η κεντρική πύλη σμπαράλια, τσακισμένη και πατημένη από το τανκ.

Τα πανό, κρεμασμένα ακόμα από τα κάγκελα, ενώ στην αυλή του Πολυτεχνείου άκρα του τάφου σιωπή.

Στη γωνία της Στουρνάρη με την Πατησίων μια αστυνομική κλούβα μάζευε τους τελευταίους, από τους εξεγερθέντες…