Για τη γιορτή σου
Μάνα μας, κυρα- Γιωργία,
σήμερα γιορτάζεις, έχεις την τιμητική σου.
Φαντάζομαι ότι θα σηκώθηκες, όπως πάντα , από τα χαράματα για να τα προφτάσεις όλα.
Να ετοιμάσεις το σπίτι, να φουρνίσεις στο φούρνο μας το ψητό και τη γαλόπιτα και να στρώσεις το καλό σου τραπεζομάντιλο στο μακρύ τραπέζι μας.
Να κόψεις λουλούδια από τις γλάστρες του μπαλκονιού μας, μπιγκόνιες και γαρύφαλλα, κοράλλια και αρμπαρόριζες και να τα βάλεις στο ψηλό βάζο, στη μέση του τραπεζιού, δίπλα στη γυάλινη μπουκάλα με το κοκκινέλι, από το αμπέλι του παππού, που πήρες για προίκα.
Μαζί με τον πατέρα μας να καλέσεις το μεσημέρι, για γεύμα, όλους τους δικούς μας, που έχουν ‘’φύγει’’ και κατοικοεδρεύουν εκεί πάνω.
Τον παππού και τη γιαγιά, τα αδέρφια σου με τις γυναίκες τους, αλλά και τα αδέρφια του πατέρα με τις δικές τους γυναίκες.
Τα ανήψια σας, τα αγαπημένα, τον Κώστα και τη Μαρία μας, που τόσο νωρίς μας ‘’άφησαν’’, αλλά και τη Ντίνα με τον Γιώργο..
Δεν θα ξεχάσεις και τα πρωταξαδέρφια σου, γιατί με όλα είσαστε αγαπημένοι.
Θα σμίξετε και πάλι , θα πείτε τα δικά σας, θα γελάσετε και θα μιλήσετε για μας, που είμαστε εδώ κάτω.
Θα φάτε και θα πιείτε.
Ξέρουμε ότι η αγάπη και η έγνοια σας για μας είναι παντοτινή.
Μαθαίνετε και βλέπετε ό, τι κάνουμε και ό, τι ζούμε εδώ κάτω.
Αλλά κι εμείς, κάπως έτσι ,θα γλυκαίνουμε την απουσία σας .
Με τα μάτια της ψυχή μας θα σας βλέπουμε από μακριά και θα χαιρόμαστε που περνάτε καλά, εκεί πάνω..
Ας τσουγκρίσουμε, λοιπόν, τα ποτήρια μας και ας σου ευχηθούμε και του χρόνου…
