Για τον Καραγκιόζη:

 

Η μάχη που ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αιώνα ανάμεσα στα δημοφιλή θεάματα της εποχής και το θέατρο σκιών συνεχίζεται. Ο Καραγκιόζης επιμένει! Μονομάχησε πρώτα με το κουκλοθέατρο και το κέρδισε κατά κράτος. Ο Καραγκιόζης δέσποσε, ως το κύριο θέαμα για μικρούς αλλά κυρίως για μεγάλους. Στα μόνιμα θέατρα της πρωτεύουσας, του Μόλλα, του Χαρίδημου και άλλων, συνωστίζονταν κάθε βράδυ χιλιάδες κόσμου, από τους πιο φτωχούς μέχρι και τους παροικούντες στο παλάτι.

Τότε όμως κάτι νέο ήρθε από τη δύση ο κινηματογράφος, για να κερδίσει το κοινό. Πλανόδιοι κινηματογραφιστές γύριζαν την επαρχία, που όργωναν μέχρι τότε οι καραγκιοζοπαίκτες. Τότε οι ευρηματικοί μάστορες του Καραγκιόζη ξεσήκωναν από το θέατρο, τον κινηματογράφο και την επικαιρότητα υποθέσεις, τις οποίες προσάρμοζαν. Το νέο όμως πήρε τη θέση του παλιού, πέρασε η ακμή του Καραγκιόζη. Το θέατρο σκιών βέβαια επηρέασε σε βάθος τον ελληνικό κινηματογράφο. Διάλογοι σε ασπρόμαυρες κωμωδίες είναι καραγκιοζίστικοι. Το ύφος μεγάλων πρωταγωνιστών προσομοιάζει στον καμπούρη, π.χ. του Διονύση Παπαγιανόπουλου, του Βασίλη Αυλωνίτη, του Νίκου Σταυρίδη, του Θανάση Βέγγου, που ταυτίστηκε περισσότερο απ’ όλους με τον Καραγκιόζη.

Με τα χρόνια ήρθε η τηλεόραση, για να πάρει τη θέση του σινεμά. Ο Καραγκιόζης βρήκε κι εκεί στέγη κι έγινε γνωστός στις νεότερες γενιές μέσω των εκπομπών του Ευγένιου Σπαθάρη.

Σήμερα που το διαδίκτυο εκτοπίζει την τηλεόραση, ο Καραγκιόζης έχει θέση κι εκεί. Και σήμερα νέα παιδιά συνεχίζουν να στήνουν το πανί τους, για να παίξουν Καραγκιόζη με τις φιγούρες τους, όπως έκαναν τα παιδιά της ηλικίας τους έναν αιώνα πριν. Ο Καραγκιόζης μοιάζει αθάνατος!

Από το in.gr

DANIEL DEFOE (1660-1731): ''Ο Ροβινσών Κρούσος''

Το ξαναδιαβάσαμε ύστερα από πολλά χρόνια...

Foula:

Το νησί στο ακρότατο άκρο της Μ. Βρετανίας

πηγή: Lifo

Αρχιτεκτονικό γραφείο MAD:

Βιβλιοθήκη στην πόλη HAIKOU της Κίνας

Πηγή: Lifo

ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΧΑΛΕΠΑΣ (1851-1938):

                                                      Τα πολύπαθα σκίτσα του

Πηγή: Ασσόδυο

Ο Μάνος Χατζιδάκις στο Καστελόριζο (1991):

Διονύσης Χαριτόπουλος(1947):

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΜΕ ΔΙΠΛΩΜΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Δεν πιστεύω, ούτε καθ' υποψίαν, στα περιβόητα μαθήματα για υποψήφιους συγγραφείς. Πανεπιστημιακά ή ιδιωτικά.  

Στην καλύτερη περίπτωση, είναι η ρομαντικά απέλπιδα προσπάθεια κάποιων να δουν πέρα από τον ορίζοντα.   Και εντελώς κυνικά: «Συγγραφέας που μπορεί να εκπαιδευτεί, δεν αξίζει να τον εκπαιδεύσεις».

Η συγγραφική στόφα είναι δωρεά. Όπως του προικισμένου χορευτή που ίπταται στον αέρα, όταν οι υπόλοιποι στηρίζονται στα ακροδάχτυλα.  

Επειδή ένα βιβλίο δεν είναι απλώς αυτά που γράφει. Είναι πρωτίστως αυτά που σε κάνει να αισθάνεσαι.   Αν έχεις τη δωρεά του συγγραφέα, μοιραία θα στερηθείς αυτά που ονειρεύονται και επιθυμούν όλοι οι άλλοι. Αν δεν την έχεις, δεν θ' ανακαλύψεις ποτέ τα κρυμμένα, που δεν έχει φανταστεί κανένας άλλος.  

Ούτε τα βραβεία είναι κριτήριο ενός συγγραφέα. Για τον συγγραφέα δεν αποφασίζουν οι επιτροπές.   Αν το βιβλίο του δεν μιλάει στην ψυχή των ανθρώπων, χάνεται στη λήθη, μαζί με τα βραβεία του, κι ας είναι και Νόμπελ.   Το σημαντικότερο εν ζωή βραβείο το δίνουν οι αναγνώστες. Αυτοί που σου κάνουν την τιμή και βάζουν το χέρι τους στην τσέπη να αγοράσουν το βιβλίο σου και να του αφιερώσουν τον χρόνο τους.  

Κάποιες ματαιωμένες ψυχές επιχείρησαν να ταυτίσουν το ευπώλητο βιβλίο με το εύκολο ανάγνωσμα. Είναι συγγνωστή η πίκρα τους, αφού τα δικά τους βιβλία, μόνοι τους τα γράφουν και μόνοι τους τα διαβάζουν.  

Μην αναλύεις ποτέ αυτό που έγραψες. Είναι μέγιστη ανοησία. Μισερώνεις ανεπανόρθωτα το έργο σου.   Εσύ συνθέτεις, δεν αναλύεις. Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι σε κάτι χρησιμεύει η ανάλυση, είναι δουλειά άλλων.  

 Ένας συγγραφέας δεν γράφει για τους συγχρόνους του. Γράφει για πενήντα χρόνια μετά και, αν πράγματι έχει κάτι να πει, ίσως δεν θαφτεί στη σκόνη του χρόνου.   Κατά μία έννοια, σημαντικό είναι το βιβλίο που ξεπερνά τις προθέσεις του συγγραφέα του. Δηλαδή, αυτό που ξεπέρασε το συνειδητό του.  

Αν έχεις τη δωρεά του συγγραφέα, μοιραία θα στερηθείς αυτά που ονειρεύονται και επιθυμούν όλοι οι άλλοι.   Αν δεν την έχεις, δεν θ' ανακαλύψεις ποτέ τα κρυμμένα, που δεν έχει φανταστεί κανένας άλλος.  

*Προσωπικά, εδώ και πολλά χρόνια έχω κάνει γνωστό ότι δεν αναγνωρίζω σε κανέναν την αυθεντία να μου απονείμει το πρώτο ή τρίτο βραβείο κι επιθυμώ να πεθάνω άσπιλος βραβεύσεων.

Πηγή: www.lifo.gr