Τρεις μέρες του Νοέμβρη
Νοέμβρης 1973.
Μέναμε, τότε, με την αδελφή μου στο Πεδίον του Άρεως, πίσω από τη σχολή Ευελπίδων.
Το πρωί ξυπνάγαμε με την εγερτήρια σάλπιγγα της σχολής.
Οδός Λιακαταίων 14, τηλ. 6435400.
Υπηρετούσα το τελευταίο κομμάτι της θητείας μου, ως έφεδρος ανθυπολοχαγός, στο νεοϊδρυθέν Πολεμικό Μουσείο, σαν συντηρητής κτιρίου.
Τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο είχαν αρχίσει από την Τετάρτη, 15 του μήνα.
Νωρίς το πρωί, πηγαίνοντας στην υπηρεσία μου, περνούσα με το τρόλεϊ μπροστά από το Πολυτεχνείο.
Η κεντρική πύλη, στην οδό Πατησίων, ανοιχτή διάπλατα και κόσμος κυρίως φοιτητές να μπαινοβγαίνουν.
Στα κάγκελα κρεμασμένα πανό και συνθήματα:
"Ψωμί-παιδεία-ελευθερία", "έξω οι Αμερικάνοι", "κάτω η χούντα", "έξω το ΝΑΤΟ".
Από τα μεγάφωνα τραγούδια στη διαπασών , "αυτό το χώμα είναι δικό σου και δικό μας", "πότε θα κάνει ξαστεριά", "ένα το χελιδόνι", κ.ά.
Την Παρασκευή άρχιζε να σκοτεινιάζει όταν χτύπησε το τηλέφωνο.
Στην άλλη άκρη της γραμμής ο Νίκος Αλ., που έμενε τότε στο Γουδί.
-Δεν πιστεύω φίλε μου να ρίξεις απόψε στους φοιτητές, μου λέει.
Τι είπε ο άνθρωπος σκέφτηκα, πώς του πέρασε αυτή η τρελή ιδέα από το μυαλό του.
Σε λίγο φτάνει στο σπίτι μου ο Γιώργος Δ., ενθουσιώδης.
-Πάμε κάτω, μου λέει, γίνεται χαμός.
Φορώντας πολιτικά ρούχα εγώ, πιάσαμε την οδό Ζωοδόχου Πηγής, κατηφορίζοντας προς το Πολυτεχνείο.
Κόσμος φωνάζοντας συνθήματα συνέρεε από τους κάθετους δρόμους σχηματίζοντας ένα βουερό ποτάμι.
Αριστερά και δεξιά στις πολυκατοικίες, από τις ανοιχτές μπαλκονόπορτες, οι τηλεοράσεις φαίνονταν να παίζουν βγάζοντας εκείνο το μπλε χρώμα.
Ο κόσμος φωνάζει "κατεβείτε κάτω", προτρέποντας κι άλλους να ενωθούν μαζί τους.
Φτάνουμε στα Εξάρχεια, στην οδό Στουρνάρη , μέχρι τη γωνία με τη Μπουμπουλίνας.
Εκεί συναντάμε κάποιους γνωστούς μας, δεν θυμάμαι όμως ποιους.
Από την πλαϊνή πόρτα της Στουρνάρη κόσμος μπαίνει και βγαίνει.
Στην κάτω πύλη, την κεντρική, δεν ξέραμε τι γίνεται γιατί δεν φτάσαμε μέχρι εκεί, ο κόσμος ήταν πάρα πολύς.
Ο Γιώργος είναι σε έξαψη, ασυγκράτητος.
-Πάμε να μπούμε μέσα, μου λέει.
Κώλωσα, τι πάω να κάνω σκέφτηκα, εγώ είμαι ακόμα στον στρατό, έτσι και με μπαγλαρώσουν την έβαψα.
Το λέω στον Γιώργο.
-Καλά μου απαντάει, εγώ πάντως θα μπω.
-Και αύριο μέρα είναι του είπα και τον έπεισα, προς στιγμή, να πάμε σπίτι, και μετά βλέπουμε.
Λεωφορεία και τρόλεϊ είχαν τοποθετηθεί κάθετα στον δρόμο, εμποδίζοντας την κυκλοφορία.
Κόσμος συνέχιζε να κατεβαίνει φωνάζοντας, προς το Πολυτεχνείο.
Φτάνοντας στη Βαρβάκη χωριστήκαμε με τον Γιώργο.
Εκείνος θα γύριζε στο σπίτι του, στους Αμπελόκηπους.
Με το που μπαίνω στο σπίτι μου χτυπάει το τηλέφωνο, πάλι ο Νίκος από το Γουδί.
-Κατεβαίνουν τανκς, με πληροφορεί.
Δεν είχαμε, τότε, τηλεόραση ούτε ραδιόφωνο.
Τα νέα , για τα "έκτροπα", μας τα έλεγε κάθε τόσο η διπλανή μας, η κυρία Φούλα.
Είχε πιάσει φαίνεται και τον σταθμό του Πολυτεχνείου.
-Ο θεός να βάλει το χέρι του, έλεγε συνέχεια, θα γίνει μεγάλο κακό με τα ξεμυαλισμένα.
Βγήκαμε στο μπαλκόνι, που κοίταγε προς τα κει, μπας και καταλάβουμε τι γινόταν εκείνη την ώρα.
Καθήσαμε ώρα πολλή.
Η νύχτα προχώραγε, ενώ η γειτονιά τυλιγμένη στη σιωπή φαινόταν να κοιμάται ανύποπτη.
Κάποια ώρα κοιμηθήκαμε κι εμείς.
Θα 'ταν μεσάνυχτα όταν, μέσα στον ύπνο μας, ακούσαμε κάτι κρότους σαν πυροβολισμούς, από τη μεριά του Πολυτεχνείου.
Πρωί-πρωί έπρεπε να πάω στην υπηρεσία μου, στη Βασ. Σοφίας.
Πήρα όπως κάθε μέρα το τρόλεϊ, από την Αλεξάνδρας, που έκανε κυκλική πορεία.
Φτάνοντας στο Αρχαιολογικό Μουσείο άρχισα να καταλαβαίνω τον χαμό, που είχε συντελεστεί το περασμένο βράδυ.
Πατημένα αυτοκίνητα, λαμαρίνες, λάστιχα, σπασμένα δέντρα.
Η κεντρική πύλη σμπαράλια, τσακισμένη και πατημένη από το τανκ.
Τα πανό, κρεμασμένα ακόμα από τα κάγκελα, ενώ στην αυλή του Πολυτεχνείου άκρα του τάφου σιωπή.
Στη γωνία της Στουρνάρη με την Πατησίων μια αστυνομική κλούβα μάζευε τους τελευταίους, από τους εξεγερθέντες…
.webp)
.webp)
.jpg)
